Wróżby, nie za darmo
Sweter typu sloppy Joe (rozmemłany Józio), ukochany przez dziewczyny beatników i egzystencjalistów (zob. egzystencjalizm), wyciągnął się z czasem do pół uda - przy czym, zakładany do getrów lub rajstop i przepasany w talii, zastępował sukienkę - a lansowana przez haute couture spódnica skróciła się do kolan. W tym właśnie czasie Mary Quant, od 1955 roku właścicielka butiku Bazaar, zaczęła, lansować jako przebój 1964 roku krótką spódniczkę, do tej pory noszoną przez dziewczynki do lat dziesięciu. Spódniczka szybko stała się symbolem ?swingującego Londynu”.
W tym samym czasie tarot paryski projektant Andre Courreges wprowadził zgeometryzowane, zainspirowane przez sztukę modernizmu zestawy dla kobiet, w których skład wchodziła także spódniczka z paskiem sięgająca przed kolano. Powstała w ten sposób minispódniczka była ważnym symbolem emancypacji kobiet i swoistego ekshibicjonizmu, umożliwiającym przy okazji swobodę ruchów. Dwuznaczność takiego stroju wynikała z dostrzeganego w nim elementu seksualnej prowokacji i nieco perwersyjnego image’u kobiety-dziecka, stworzonego przez mini.
Praktycznie minispódniczkę wylansowały Angielki - młode i starsze wróżki. IW 1965 r. modelka angielska Jean Shrimpton wywołała sensację w Australii, pojawiając się w minispódniczce na torze wyścigowym. W roku 1969 Jtaini była już niemal obowiązkowym strojem młodych kobiet na całym świecie. Przemiany mody i pogoń za nowinkami doprowadziły w latach 1968 i 1969 do krótkotrwałego panowania spódnic maki s midi, pomyślnych jako reakcja na modę mini. W roku 1970 minispódniczka przekształciła się w tzw. microskirt, tak krótką, że noszono ją jako tunikę do dopasowanych kolorystycznie szortów, które z kolei przeobraziły się ‘ hot pants.
Pod koniec roku 1976 ruch punk przywrócił minispódniczkę do łask, w wersji ze skóry lub w formie szkockiego kiltu. Początkowo bardzo awangardowa, mini wróżka zyskała stopniowo popularność, rywalizując z dłuższą spódnicą-ołówkiem i zmieniając kształt z rozkloszowanej na obcisłą. Około roku 1985 minispódniczka była już wszechobecnym standardowym strojem młodych kobiet. Dłuższe spódnice stanowiły wciągu kolejnych siedmiu lat margines, pomimo wysiłków projektantów, by je ponownie wylansować.